16 listopada 2026

 

Przyglądając się przez wiele lat relacjom między ludźmi, na pierwszy plan wybija się program zadowalania i uszczęśliwiania innych, a nie siebie.

Powiesz, że tak nas nauczono.

Być może.

Jednak teraz jesteś już podobno dorosła i sama podejmujesz decyzje, nieprawdaż?

Przyczyn do rezygnowania z siebie na rzecz innych jest bardzo wiele i u prawie każdej osoby jest ich przynajmniej parę.

Często na sesjach słyszę, jak większość spycha odpowiedzialność za taki stan rzeczy na innych, na system, na wychowanie...

Tylko jak długo jeszcze?

Dorosłe i dojrzałe osoby podejmują decyzje bez uzależniania ich od innych.

Jeżeli pracujesz ze sobą nad zmianą swojego życia, to także zdajesz sobie sprawę z faktu, że to ty podejmujesz teraz decyzje i jesteś za nie odpowiedzialna.

Bez względu jaką decyzję podejmiesz, to tylko ty poniesiesz jej konsekwencji, a nie inni.

Nie wiesz,

co cię blokuje,

gdzie jest przyczyna

i jak to zmienić?


Zapraszam do kontaktu

mail: wiedunka@gmail.com


Maria Wiedunka

 

Moja babcia dała mi kiedyś

taką wskazówkę...


Gdy czasy są trudne,

poruszaj się do przodu

małymi krokami.


Rób to, co musisz,

ale po trochu.


Nie myśl o przyszłości,

ani o tym,

co może stać się jutro.


Pozmywaj naczynia.

Zetrzyj kurz.

Napisz list.

Ugotuj zupę.


Widzisz?

Posuwasz się do przodu,

krok po kroku.

Zrób jeden krok

i zatrzymaj się.


Odpocznij.

Doceń siebie.


Zrób kolejny krok.

Potem kolejny.


Nie zauważysz tego,

ale twoje kroki

staną się coraz dłuższe.


Aż nadejdzie czas,

kiedy będziesz mógł myśleć

o przyszłości bez płaczu.


Elena Mikhalkova via Maria Wiedunka

15 listopada 2026

 

Dopóki nie zawrzesz

ze sobą pokoju,

nigdy nie będziesz zadowolony

z tego, co masz.


Maria Wiedunka

 

Jeżeli masz ufność

w każdy kolejny oddech,

to dlaczego umysł

zakłóca twoją ufność

we wszystko inne?


Jeżeli zabraknie

kolejnego oddechu,

zakończy się życie.

I pozostanie... NIC.


Będąc tu i teraz,

jakoś myśli nie biegną

do tego przyszłego NIC.


Nie muszą,

bo jest ufność

w kolejny oddech.


Zbędna jest analiza,

zbędny strach,

zbędny lęk,

bo jest ufność.


A jakby to było,

gdybyś miała taką ufność

we wszystko inne,

jak w pojawienie się

kolejnego oddechu?

 

Maria Wiedunka

14 listopada 2026

 

Nie każdy uśmiech

świadczy o zadowoleniu,

szczęściu czy radości.


Strach przed odczuwaniem,

szczególnie emocji

uznawanych za negatywne,

powoduje ich maskowanie

pod sztucznym uśmiechem.


Tłamszenie i skrywanie

emocji w sobie

to bomba, tylko że...

z opóźnionym zapłonem.


Maria Wiedunka

wiedunka@gmail.com

12 listopada 2026

 

Wiem, że wielu osobom trudno przyjąć prawdę, że choroba czy jakaś dolegliwość nie jest niczym innym, jak tylko informacją o zaistniałym problemie czy konflikcie. Pokazuje, że coś "nie gra" w naszym życiu.

Kiedy nie zdajemy sobie z tego sprawy, bo nie rozumiemy "mowy" choroby, to nie zajmujemy się jej przyczynami tylko skupiamy się na likwidowaniu jej objawów.

Wówczas to życie obdarowuje nas kolejnymi problemami, które to już niekoniecznie związane są z dolegliwościami ciała lecz zaczynają dotyczyć naszej pracy, relacji międzyludzkich czy praktycznie każdej sfery naszego życia.

Zatem chorować można na różnych płaszczyznach lub jednocześnie na wielu. Jednak każda dolegliwość, nawet ta najmniejsza zawsze pokazuje, że nasze życie nie płynie harmonijnie w danym obszarze, którego ona dotyczy. Informuje nas, że w jakimś miejscu powstał zator lub niedobór energetyczny.

Likwidacja objawów niczego nie zmieni, tylko wstrzyma lub złagodzi objawy na jakiś czas, aby powróciły wzmocnione, tylko po to abyśmy zajęli się zaistniałym problemem.

Trwałe "uzdrowienie" następuje tylko wówczas, kiedy dotrzemy do "drugiego dna" czyli przyczyny problemu, zajmiemy się nim i rozwiążemy go.

Czasami wystarczy nawet samo uświadomienie sobie przyczyny problemu, a choroba znika z naszego życia bezpowrotnie.

Czasami jednak wymaga to więcej pracy z naszej strony. Należy wówczas skupić się na uważności, aby "wyłapywać" w codziennym życiu zachowania, które były przyczyną choroby i "od ręki" się nimi zajmować.

Krótko mówiąc za każdą chorobą czy dolegliwością kryje się nierozwiązany problem emocjonalny, który tworzy zator energetyczny.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się o czym "mówi" do ciebie choroba, jakie jest jej "drugie dno" i chcesz się zająć jej przyczyną, aby uzdrowić powstały emocjonalny problem i wprowadzić do swojego życia swobodny przepływ energetyczny to zapraszam na sesje Kwantowego Dotyku Miłości.

Maria Wiedunka 

08 listopada 2026

07 listopada 2026

 

Każdy nowy dzień,

a nawet każda chwila

może być początkiem

czegoś nowego.

Jednak decyzja należy do ciebie.


Sprawdź.


Maria Wiedunka

 

Wiedzy pochodzącej z serca

nie ma w żadnej książce.


Nie można jej usłyszeć

z ust żadnego nauczyciela.


Ona wyrasta z ciebie,

jak zielone ziarno

z ciemnej ziemi.


Carl Jung

04 listopada 2026

 

Miłość matki...

Po 12 latach wspólnego życia moja żona zażyczyła sobie, abym zaprosił inną kobietę na obiad i do kina. Powiedziała:

- Kocham cię, ale wiem, że inna kobieta też cię kocha i chciałaby spędzić trochę czasu tylko z tobą.

„Inna kobieta”, o której wspomniała moja żona to moja mama. Owdowiała 19 lat temu i od tego czasu była sama. Ponieważ moja praca, rodzina, trójka dzieci pochłaniały cały mój czas i energię, odwiedzałem ją bardzo rzadko. Tamtego wieczoru zadzwoniłem, żeby zaprosić mamę na kolację i do kina.

- Co się stało? Wszystko w porządku w domu? – zapytała z trwogą. Moja mama jest typem człowieka, który spodziewa się złych wieści, jeśli telefon dzwoni późnym wieczorem.

- Po prostu pomyślałem, że będzie miło wybrać się gdzieś razem – powiedziałem.

- To byłoby wspaniale – odpowiedziała mama.

Przyjechałem po nią w piątek po pracy. Czekała na mnie przed domem, lekko zdenerwowana. Miała na sobie sukienkę, w której widziałem ją w ostatnią rocznicę jej ślubu i starannie ułożone włosy.

- Powiedziałam moim znajomym, że mój syn spędzi dziś ze mną wieczór i wszyscy byli pod wrażeniem – powiedziała mama, wsiadając do samochodu.

Zabrałem mamę do restauracji. Mama wzięła mnie pod rękę i stąpała tak, jak gdyby była pierwszą damą. Musiałem czytać jej nazwy dań w karcie, ponieważ nie wzięła okularów. Spojrzałem na nią znad karty dań i zobaczyłem, że się uśmiecha z nostalgią.

- Kiedy byłeś mały, to ja czytałam ci kartę dań - powiedziała cicho.

- Nadszedł czas, abym mógł to odwzajemnić – odpowiedziałem.

Podczas kolacji rozmawialiśmy. To nie była żadna szczególna rozmowa, po prostu opowiadaliśmy sobie, co ostatnio wydarzyło się w naszym życiu. Zagadaliśmy się tak bardzo, że spóźniliśmy się do kina. Kiedy żegnałem się z mamą pod drzwiami jej mieszkania, powiedziała:

- Kiedyś jeszcze raz pójdziemy do restauracji. Tym razem ja cię zaproszę.

Zgodziłem się…

- Jak spędziliście wieczór? - spytała mnie żona, gdy wróciłem do domu.

- Wspaniale! O wiele lepiej, niż się spodziewałem.

Kilka dni później mama miała zawał. Zmarła, zanim przyjechała karetka.

A jeszcze po kilku dniach dostałem list z opłaconym przez mamę zaproszeniem do restauracji, w której spędziliśmy tamten ostatni wieczór.

W liście mama napisała: „Zapłaciłam z góry za naszą kolację. Co prawda, nie jestem pewna czy będę mogła w niej uczestniczyć, ale kolacja jest opłacona dla dwóch osób – dla Ciebie i dla Twojej żony. Prawdopodobnie nigdy nie znajdę słów, żeby powiedzieć Ci, jakie znaczenia miał dla mnie tamten wieczór, który spędziliśmy razem. Kocham Cię, synku.

Być może nigdy już nie otrzymasz takiej bezwarunkowej miłości, jaką jest miłość rodzicielska. Rodzice to jedyni ludzie na świecie, którzy szczerze cieszą się z naszych sukcesów i boleją z powodu naszych porażek. Jeśli wciąż masz taką możliwość – korzystaj z każdej nadarzającej się chwili, ponieważ dzień, w którym ich zabraknie, może nadejść całkiem niespodziewanie…

Po Pierwsze Ludzie