Moja babcia dała mi kiedyś
taką wskazówkę...
Gdy czasy są trudne,
poruszaj się do przodu
małymi krokami.
Rób to, co musisz,
ale po trochu.
Nie myśl o przyszłości,
ani o tym,
co może stać się jutro.
Pozmywaj naczynia.
Zetrzyj kurz.
Napisz list.
Ugotuj zupę.
Widzisz?
Posuwasz się do przodu,
krok po kroku.
Zrób jeden krok
i zatrzymaj się.
Odpocznij.
Doceń siebie.
Zrób kolejny krok.
Potem kolejny.
Nie zauważysz tego,
ale twoje kroki
staną się coraz dłuższe.
Aż nadejdzie czas,
kiedy będziesz mógł myśleć
o przyszłości bez płaczu.
Elena Mikhalkova via Maria Wiedunka
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz