Masz słabszy dzień?
Dopadły cię wątpliwości?
Osłabła motywacja?
Spójrz za siebie.
Zobacz jaką drogę przeszłaś.
Ile przeżyłaś.
Nie zawsze było kolorowo.
Był trud, ból, łzy...
I dałaś radę.
Nikt nie wie,
ile odwagi i siły
cię to kosztowało.
Dzięki temu
jesteś tu, gdzie jesteś
i tym kim jesteś.
Doceń siebie.
Bądź z siebie dumna.
I... niech się darzy.
Maria Wiedunka
Małe cuda bywają
właśnie tymi Wielkimi.
Podróżując w głąb siebie i odkrywając siebie na nowo, często oczekujemy zmian nie tylko w sobie, ale także na zewnątrz.
Oczywiście, także i nasze otoczenie się zmienia, gdy my się zmieniamy. Jednakże często oczekujemy wręcz spektakularnych zmian.
Oczekujemy przypływu dużej ilości gotówki, a nie doceniamy drobnego bilonu znalezionego na ulicy czy niewielkiej promocji w sklepie, bo to jest nam "za mało".
Oczekujemy cudownego partnera, a nie umiemy porozumieć się z rodzicami, dziećmi, przyjaciółmi.
Oczekujemy doskonałego zdrowia, ale w swej codzienności nie zwracamy uwagi na własny oddech czy bicie serca, sprawne nogi i ręce.
A nasze życie składa się właśnie z codziennych chwil i tych jakże niedocenianych drobiazgów.
Nasze życie nie składa się ze świąt, uroczystości rodzinnych czy wyjazdów kilka razy do roku.
Nasze życie, to wstanie z łóżka, toaleta, śniadanie, mycie...
To właśnie jest nasze życie!
Niemożliwym jest aby te części naszego życia, które nam nie odpowiadają, wypchnąć poza nawias i doceniać tylko te, które uważamy za akceptowalne.
Tak się nie da, niestety.
Albo jest Miłość, albo jej nie ma.
Tekst, który napisałam ponad dekadę temu i... chyba dzisiaj bardziej aktualny niż wówczas.
Niech się darzy
Maria Wiedunka
Zrozum mnie...
Moją wieloletnią znajomą dosyć często irytowało otoczenie.
Wkurzała się na rodziców, szczególnie na jednego, na znajomych, na osoby z kręgu zawodowego czy nawet na ludzi, można powiedzieć, przypadkowo spotkanych.
Znacznie łatwiej byłoby wymienić osoby, którym "dawała spokój", bo było ich akurat bardzo niewiele.
Często dzwoniła chcąc wylewać swe żale i wkurzenie, które niejednokrotnie wyrażało się agresją.
Z czasem zaczęła zdawać sobie sprawę, że w tych tematach to dzwoni pod niewłaściwy adres. Jednak nie odpuszczała...
Spokojnie,
poradziłam sobie.
Ale do czego zmierzam...
Często, a może nawet za każdym razem, kiedy przerywałam jej wywody czy nie przyznawałam jej racji, to ona starała się wyciągać asa z rękawa i mówiła: zrozum mnie.
"Zrozum mnie"
czyli
przyznaj mi rację.
"Zrozum mnie"
to niewypowiedziane na głos...
jestem taka biedna,
niezrozumiana,
lekceważona,
...
...
...
jestem ofiarą,
to świat jest zły,
zobacz co mi robi.
Pamiętaj,
w życiu nie chodź o rację.
Maria Wiedunka
